पाँच बुँदे सहमतिको विरोध गर्नेहरूले यो सहमतीय सरकार होइन यो बहुमतीय सरकार हो भनेर प्रश्न उठाइरहेका छन् । यो तर्कका लागि तर्क मात्र हो । पार्टीहरू जब यो सरकारमा समावेश हुन्छन तब त्यो स्वतः सहमतीय हुन्छ । बरु अहिले पाँच बुँदेको विरोध गर्नुका पछाडि दुईटा आशंका जब्बर रूपमा उठेका छन् । एउटा सकेसम्म सहमति नहोस भन्ने कोण र अर्काे संविधान नबनोस् भन्ने केही तत्त्वहरूको चलखेल । पुरानो संविधान ब्यूताउन चाहने एकथरी तत्त्वको पनि षड्यन्त्र भइरहेको छ । एकीकृत नेकपा माओवादीले देशलाई नयाँ ढंगले अगाडि बढाउन खोजेको छ । माओवादीको नेतृत्वमा दश वर्षे जनयुद्ध नभएको भए आज मुलुक यो ठाउँमा आउने नै थिएन ।

कुनै पनि प्रतिक्रियावादी तत्त्वहरू भन्दा उदारवादी बुर्जुवा सर्वहाराको स्वाधीनताबाट सयौं गुना बढी तर्सेको हुन्छ । कातर उदारवादले प्रतिक्रियावादी शक्तिहरूको अगाडि घुँडा टेक्छ । सामन्ती अवशेषहरूको उन्मूलनद्वारा नै सन्तुष्ट भएका किसानहरू वर्तमान व्यवस्थाको ताँतीमा मिसिन आउँछन् र कहिलेकाहीं मात्र मजदुर जनवाद र बुर्जुवा उदारवादबीच ढुलमुल गर्दछन् । वर्गविहीन समाजवाद र वर्गविहीन राजनीतिसम्बन्धी यिनका समस्त अर्तीहरू खोक्रो बकवास सिद्ध हुन्छन् ।

माओवादी भित्र कथित क्रान्तिकारी र सुधारवादीका रुपमा प्रचारित विवादमा कुनै पनि किसिमका न्युनतम मूल्य मान्यता र मर्यादाको सर्वदा अभाव छ । केवल निन्दा, अवहेलना, दुर्वचन र डाहाको डकारमात्र रहेको छ । बालाजु विस्तारित वैठकबाट झांगिएको तुष संसदीय दलको उपनेता बनाउने प्रकरणमा आएर दुर्गन्धित भएको थियो । त्यतिबेला प्रचण्डले तात्कालीन सन्दर्भको अस्वाभाविक कदम उठाएर किरणलाई उपनेता बनाएको भए सायद विवादले अर्को मोड लिने थियो । आज किरणहरुले उठाएको कदममा बाबुराम उत्रने थिए होला । आखिर मुखर वा सुसुप्त रुपमा ०४७ साल देखि नै माओवादीभित्र प्रचण्ड, किरण र बाबुरामका अलग अलग प्रवृत्ति त थिए नै ।