यो जीवन्त सत्यलाई चिनेर शान्ति र संविधान कि फेरि युद्ध र विद्रोह भन्ने सवालको व्यवहारिक जवाफ दिन खोज्दा पाका, पूराना नेताहरू रिसाउँदछन् कि भनेर नेपाली कांग्रेसका युवा नेताहरूले चिन्ता नलिनुहोस्, शान्ति र संविधानका लागि नयाँ राष्ट्रिय सहमति रोज्दा क्रान्तिकारी युवा नेताहरू अलग्गिनन्छन् कि भनेर माओवादीका जिउँदा जाग्दा, वरिष्ठ नेताहरू नडाराउनुहोस् । त्यो माओवादी र यो कांग्रसले यता र उता तानेर हामीलाई लडाउँछन्, भिडाउँछन् कि भनेर एमालेका पूरानो र नयाँ नेताहरू नडग्मगाउनुहोस् । माओवादी, कांग्रेस र एमाले जस्ता ठूला पार्टीहरूले मधेसी आन्दोलनलाई भुसुक्कै बिर्सन्छन् कि भनेर मधेसी नेताहरू आफै रनभुल्लमा नपर्नुहोस् ।

अन्तरविरोध शाश्वत, सार्वभौम र सर्वव्यापी छ । अन्तरविरोधको अनुपस्थितीमा वस्तुको उपस्थिती नै सम्भव छैन । अन्तरविरोधको अस्थित्व अस्विकार गर्नु भनेको अन्ततः स्वआस्थित्वकै अस्विकृत हुन्छ । अन्तरविरोधलाई स्वीकार्नु, वस्तुस्थितीको माग अनुरूप यसको बद्लिदो स्वरूप र सारलाई पहिचान गर्नु र आफूलाई पनि त्यसैसँग समरूप तुल्याउनु द्वन्द्ववादी हुनु हो । त्यसो गर्न नसक्नु बरु हिजो जे जस्तो थियो आज पनि त्यही हुनुपर्छ भन्ने आग्रह राखिरहनु भनेको अद्वन्द्ववादी, अधिभूतवादी, मनोगतवादी अर्थात् द्वन्द्ववाद विरोधी हुन हुनजान्छ ।

शान्ति सम्झौतासँगै यथास्थितिबादीहरुबाट सुरु भएको घेरावन्दी र क्रान्तिकारीहरुबाट बालाजु बैठकबाट सुरु भएको घेरावन्दीको रोचक प्रहसन धोवीघाट थियो । धोवीघाटका धोवीहरु यतिबेला सबैभन्दा तिव्र वेगकासाथ माओवादी आन्दोलनका उपलव्धीलाई माओवादीकै नामबाट ध्वस्त गर्न अहोरात्र खटिरहेका छन् । उनीहरुको एउटै निशाना प्रचण्डमाथि केन्द्रित भएको छ । लाग्दछ प्रचण्डलाई समाप्त गर्नु नै दिग्विजय प्राप्त गर्नु हो । यो कुरा प्रतिक्रियावादीहरुका लागि त सतप्रतिशत सत्य नै हो । यतिबेला नेपालमा क्रान्तिकारी कोणबाट यथास्थितिवादी र विदेशी शक्तिकेन्द्रलाई चुनौति दिने प्रचण्ड बाहेक कोही पनि छैन । अर्को एक दशकसम्म त्यो स्तरको व्यक्तित्व देखा पर्ने सम्भावना पनि अत्यन्तै न्युन छ ।